quen somos
Miguel e Encarna
Todo empezou tomando uns viños con un amigo. «Por que non montar algo diferente do que había na zona?» Miguel tiña 20 anos e ningunha experiencia en hostalería. Nin dentro da barra nin fóra.
A casa estaba alí — a casa dos seus avós maternos en Eiras, abandonada, agardando. E el decidiu recuperala.
Encarna chegou de Teis, un barrio mariñeiro de Vigo, ao pouco de comezar. Tampouco tiña experiencia na cociña. Pero fíxose cargo dela desde o primeiro día e foise formando día a día, sitio a sitio, experiencia tras experiencia. Hoxe a súa cociña é o corazón do Lagar.

Foron anos de moito aprender. De ler, de ir ao que hoxe se chaman masterclass, de equivocarse, de visitar outros lugares e ver como traballan alí. E seguimos igual — aprendendo, sempre con curiosidade, con inquietude, con ganas de mellorar.
Mudaron os pratos, apareceron novos ingredientes, novas formas de cociñar, máis coñecemento. Pero o importante non mudou: tentar darlle voz ao territorio. Iso segue.
Desde 1988 mudou case todo. Menos o importante.
O proxecto completo
Mais alá da taberna, O Lagar en Eiras é un proxecto vivo que medra ao redor do seu territorio.
A horta — Cultivamos a nosa propia horta con certificación ecolóxica CRAEGA. O que se planta, recóllese e chega ao prato.
O viñedo — Producimos o noso propio viño, Pico das Penas, con variedades Albariño, Loureiro e Caiño Branco. DO Rías Baixas, subzona O Rosal. Traballamos a viña sen herbicidas nin abonos químicos, con respecto ao entorno natural do Baixo Miño. Arredor de 2.000 botellas por colleita — un viño escaso, honesto e noso.
As razas autóctonas — Criamos Galiña de Mos, raza autóctona galega, como parte dunha aposta pola identidade territorial e gastronómica.

o noso territorio

Vivimos en Eiras, O Rosal, no extremo sur de Galicia. O río Miño sepáranos de Portugal por uns metros. Caminha e Vila Nova de Cerveira están ao outro lado.
A contorna ofrece moito ao visitante: a senda dos Pescadores do Miño-Tamuxe, unha ruta dun hora e media pola ribeira con vistas aos illotes do río; os Muíños do Folón e Picón; a ponte do Tamuxe; a vella igrexa de San Bartolomé.
Un lugar para comer ben e despois pasear. Ou pasear e despois comer ben.
